God als vader:

Afgelopen maanden heb ik al vele malen van gedachten gewisseld over dit onderwerp. Sommige van mijn reakties heb ik hieronder geplaatst omdat ze me zo dierbaar zijn, het maakte dat ik de dingen zelf ook weer wat helderder kon zien.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die een bittere smaak in de mond krijgen als ze het woord vader horen, laat staan dat ze zomaar eventjes hun vertrouwen aan Hem kunnen geven.

Ik zelf heb er een soort van troost uit gevonden, toch nog een Vader te bezitten die het wel interesseerd wat mij bezig houdt, waar het binnen in mij pijn doet, die mij ten alle tijden wil helpen, dit wil niet zeggen dat ik blind op Hem durf te vertrouwen, mijn vertrouwen is daarvoor nog te veel kapot gemaakt. Maar ik probeer het wel.

Persoonlijk geloof ik in het bestaan van een Hemelse vader (God) die hemel en aarde gemaakt heeft.

 Ja en wat versta ik dan onder een levende God? Nou volgens mij is de God van Liefde (zo noem ik em nu even) een hogere macht die alles hier op aarde gemaakt heeft, en erop toe ziet. De verantwoording over alles wat Hij gemaakt heeft, heeft hij aan de mensen gegeven, echter er is ook de duivel, die is de aardse rivaal van God en die wil op allerlei manieren kapot maken wat God lief is.

Deze God leeft naar mijn mening in je hart, en wil als je het toelaat ook jou als instrument gebruiken om zijn liefde uit te dragen.

Ik vind dat je God soms heel duidelijk aan het werk kan zien in mensen. Waarmee ik dus niet wil stellen dat mensen die niet in God geloven dus minder zijn hoor! 

En dat er dan Christenen zijn die schijnheilig doen, of gewetensloos iemand schade berokkenen, ik zie dat als werk van de duivel, hiermee zeg ik niet dat de verantwoording voor al het leed bij de duivel ligt, want de mens kiest zelf, maar hij zet ze er wel toe aan.  En dan het houden van de kinderen. Het zijn niet mijn kinderen, ze zijn door God aan mij toevertrouwd ik mag hier op aarde voor ze zorgen en heb de verantwoordelijkheid van Hem gekregen om ze het besef van goed en kwaad te leren.

 God beslist over leven en dood, als sterven gaan ze naar God en ik kan dat niet keren. Daarom mogen we God ook wel onze(hemelse) Vader noemen.  Het feit dat God ze aan ons toevertrouwd houdt in dat we er voorzichtig mee moeten zijn, we mogen ze geen pijn doen en moeten zorgen dat ze gezond en gelukkig op kunnen groeien zoveel als maar in onze macht is. Dit heb ik nadat ze geboren zijn ook belooft aan God.  Ja geloven gaat ver het beinvloedt je hele leven, maar niet in negatieve zin. Al kijken sommige mensen er wel eens een beetje vreemd tegen aan. Meestal is dat omdat ze de achterliggende gedachte dan niet begrijpen.

Maar als God dan oppermachtig is waarom laat God dan al die ellende toe?

Waarom greep Hij niet in toen mijn vader, broer of oom etc. zich aan mij vergreep?

Ik wil  proberen uit te leggen hoe ik tegen deze dingen aan kijk.  

In den beginne schiep God hemel en aarde en alles wat op of aan zit.

Ook schiep hij de mens, hij hielt van de mens heel veel, zoveel dat hij de mens de vrijheid gaf om te kunnen kiezen tussen goed en kwaad.   God ziet ons als zijn kinderen, wij mogen hem Vader noemen.... 

God is onze "hemelse" vader.  

Jouw biologische vader is als een kind voor God net als jij dat voor Hem bent.  

Een "normale" ouder houdt onnoemelijk veel van zijn kind, onbaatzuchtige liefde...  Echte onbaatzuchtige liefde is vooral je kinderen vrij laten ze niet jou wil op leggen ook al zou dat voor jezelf prettiger zijn, maar ze hun eigen weg laten zoeken, en mochten ze struikelen, de fout in gaan, ze helpen de gevolgen en de pijn te dragen.  

Ik weet niet of je al kinderen hebt, ik wel en ik weet dat wat mijn kinderen ook zullen doen in hun leven, ik zal misschien boos op ze zijn, maar die liefde die gaat nooit over. En hoe vaak ze ook in de fout mogen gaan, ze kunnen altijd terug bij mij komen. Waarom? O

Omdat ik meer van mijn kinderen houd dan van mezelf.  

Je kinderen die vrijheid geven betekend ook dat ze de kans krijgen elkaar pijn te doen, en dat zie je om je heen genoeg. Als mijn kinderen elkaar pijn doen vind ik dat niet leuk, echter ik heb ze de vrijheid gegeven en wil ik daar achter blijven staan dan moet ik dat accepteren.

Ik kan echter wel het kind troosten dat de dupe is geworden... Maar het betekend ook dat die pijn veroorzaakt heeft toch weer bij mij kan komen, en al krijgt die van mij dan op zijn kop, mijn liefde is er nog steeds.  

Ik geloof dat de liefde van God ook zo in elkaar zit, hij ging nog verder, hij zag dat zijn kinderen de meest verschrikkelijke dingen deden, dingen die eigenlijk niet vergeven kunnen worden, maar hij zoch een uitweg om ze toch te vergeven... 

Hij kwam als mens naar de aarde en zei geef die schuld maar aan mij, ik zal er wel voor bloeden, dan kunnen mijn kinderen vrijuit gaan....   Het is dus niet de bedoeling van God dat jij deze ellende mee moest maken, nee integendeel Hij vind dat ook verschrikkelijk, maar God is een God van liefde en dat zul je moeten accepteren. 

Aan de andere kant, die onbaatzuchtige liefde heeft er ook voor gezorgd dat wij nu niet als robots rondlopen maar dat we mens zijn....   Nu moet je niet denken van mooi verhaal geweldig voor Jeltsje dat ze daar haar kracht uit put, want ik schop ook nog vaak tegen de hemelse Vader aan hoor!  Mijn hart roept ook nog steeds dat het onrechtvaardig is en dat mijn broer toch zeker geen plaatsje in de hemel verdient, maar ik houdt nu eenmaal niet zoveel van mijn broer als mijn hemelse Vader dat doet. om over mijn biologische ouders maar te zwijgen.....     

Vergeven van de dader....

“vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren”

Ik heb me een tijdlang blindgestaard op dit zinnetje in het “Onze Vader”... ik kon het niet... hoe kon ik mijn ouders en mijn broer iets vergeven waarover ze zelf geen berouw toonden??? De gevolgen zijn zo ingrijpend geweest in mijn leven, en hoewel ik soms wel eens iets heb van berusting, maar mijn woede en opstand speelt mij nog zo vaak parten dat er van vergeven al helemaal geen sprake is.

Vraagt God dat dan van ons ?

Nou volgens mij niet, moeten wij onze zonden/schuld immers niet eerst belijden voordat ze vergeven worden?

We moeten het op basis van het eerste gebod, heb God lief boven alles en je naaste als jezelf het wel proberen, maar ik geloof niet dat het ons als zonde aangerekend zou worden als het vervolgens niet lukt.

Iets anders is het koesteren van boosheid en haat maar dat draagt volgens mij ook niet bij aan een voorspoedige ontwikkeling van je verwerkingsproces.

Ik ben geen dominee of geestelijk werker, meer een huis tuin en keuken Christen,  en mocht je hierover van gedachten willen wisselen, het messageboard  en de mailbox staan open voor reakties....