De rol van verdriet in het genezingsproces

Men vraagt zich vaak af waarom je als je wilt genezen weer ‘al die oude koeien uit de sloot moet halen’.

Veel mensen vinden dat je als je het verleden oprakelt, leed uitlokt dat nergens toe dient, omdat men niet weet dat we allemaal met een genezingsproces geboren zijn, dat in hoge mate ondergewaarderd wordt en onontwikkeld is, omdat onze ouders er niets van wisten.

Dit proces wordt later in het leven slechts nog bij één bijzondere gelegenheid gedoogd, en wel na de dood van een geliefd persoon. Dat proces heet: verdriet.

Verdriet heeft onlangs pas de aandacht gekregen die het verdient zelfs wanneer het gaat om het verwerken van het pijnlijke verlies van een geliefd iemand. Nog maar kort geleden stond de onderdrukking van iedere uiting van emotie in hoog aanzien:´je goed houden` was een teken van ´zelfbeheersing` en een ´goede opvoeding`, aangezien vrouwen tot het zwakke geslacht werden gerekend, mochten ze tranen vergieten (zolang ze niet overdreven), maar sterke mannen hoorden nooit te huilen.

Gelukkig zijn veel mannen zich ervan bewust geworden dat deze culturele conditionering hen van een waardevolle manier om met verlies om te gaan, heeft beroofd, en hebben ze zich hun rechtmatige tranen toegeeigend.

Verdriet moet men echter niet zien als iets dat slechts op zijn plaats is wanneer er iemand overlijdt.

Men kan ieder verlies-en alles wat emotionele pijn veroorzaakt- slechts te boven komen door er verdriet om te hebben. Om in staat te zijn verdriet te hebben, moet men echter eerst de pijn toegeven, maar, zoals bijna iedereen wel weet, ontkenning van pijn en verlies is zo algemeen dat men dit in feite als de eerste stap van het verwerkingsproces beschouwt!

Zodra de ontkenning is afgelegd en de pijn of het verlies onder ogen moet worden gezien, duikt de woede op als een tweede afweer tegen de pijn. Ook dit aspect is zo algemeen dat die als onderdeel van het verwerkingsproces wordt genoemd door Elisabeth Kübler Ross in haar baanbrekende werk lessen voor levenden.

Het is in onze cultuur moelijk om verdriet te voelen. Men heeft geleerd zich automatisch tegen pijn te verzetten. Bovendien wordt de noodzaak van verdriet, pijn voelen, alleen maar aanvaardbaar geacht onder zeer specifieke omstandigheden, namelijk wanneer iemand sterft. En zelfs dan heerst nog sterk het idee dat je ´niet te lang`moet treuren, dat je op een bepaald moment weer ´verder moet`.  Al die beknotting bestaat, omdat  men niet echt begrijpt wat verdriet is of hoe je dat moet aanwenden om te genezen. Dat inzicht kan ook niet komen, als we niet toegeven hoeveel pijn we hebben ondergaan dor de manier waarop anderen met ons zijn omgegaan, vooral als er sprake is van mishandeling in onze jeugd door ouders of andere verzorgers. Zolang men deze waarheid blijft ontkennen, zal verdriet hebben als iets onnodigs worden beschouwd, zal het uiten van emotionele pijn hoe dan ook als zinloos, mischien zelfs als ongezond worden beschouwd, en zullen de kansen om pijnlijke ervaringen in ons leven te verwerken, onbenut blijven.

Overgenomen uit het boek "op weg naar je ware zelf" van Jean Jenson isbn 90-269-2368-6